Духовність

A218m о. Анастасій Кабаль ЧСВВ, ієродиякон Богдан ЧСВВ

Вкажемо на ці елементи християнського виховання дитини, які необхідно розвивати від самого початку її існування:

1. поглиблювання релігійного знання

2. формування совісті

3. виховання до особистої молитви

4. систематичне приймання св. Таїн

Add a comment

A218mЧитачам нашої веб - сторінки пропонуємо цікаву статтю двох василіанських ченців про Святе Причастя дітей, яка була щоправда написана 2005 року, але її зміст настільки актуальний, що корисно нагадати його відвідувачам нашої інтернет – сторінки.

Ієром. Анастасій Кабаль ЧСВВ, Ієродиякон Богдан ЧСВВ

2005 рік – Католицька Церква призначила на спеціальну призадуму над Таїнством Пресвятої Євхаристії. Також в нашій Церкві ми бачимо цілий ряд заходів та публікацій, які мають за мету піднести євхаристійне життя серед наших вірних. Між іншим в днях 24-26 червня, у м. Львові, відбувся перший в історії нашої Церкви Євхаристійний собор. Add a comment

zdrada_lawkaJednym z ważniejszych i bolesnych problemów człowieka jest niewierność. Niewierność boli. Boli przede wszystkim tych, którzy są zdradzani. Zdradzający także cierpią, ale często ma to miejsce dużo później. Skąd jednak bierze się tendencja do zdrady? Każdy ma swój pogląd. Rozpustnicy twierdzą wręcz, że to normalna, naturalna tendencja.

Niewierność jest ważnym tematem w tekstach biblijnych. Wielokrotnie mówi się o niewierności względem Boga. Tak jak pełen miłości związek człowieka z Bogiem określany jest jako małżeństwo, tak służenie fałszywym bożkom staje się cudzołóstwem. Stąd na przykład w księdze Ezechiela czytamy: „Wziąwszy ozdobne przedmioty z mojego złota i z mojego srebra, które ci dałem, uczyniłaś sobie z nich podobizny ludzkie i przed nimi grzeszyłaś nierządem” (16,17), czy: „Powiedz przeto pokoleniom izraelskim: Tak mówi Pan Bóg: Kalacie się na sposób waszych przodków i nierząd uprawiacie z ich bożkami” (20, 30).

Add a comment

logo_isus_kKochaj Boga. Kochaj tak mocno, żeby dech zapierało, żeby w oczach robiło się ciemno. Kochaj namiętnie i bez opamiętania. Kochaj Boga. Dobrze. Tak, chcę tak kochać.

Tylko kogo mam kochać? No, przecież Boga! Czyli? Przecież to ma się jakoś konkretyzować… a może nie? „Uparł się dureń” – krzywym okiem popatrzył współrozmówca. I już nikt nie chciał ze mną rozmawiać.

Wszedłem do cerkwi. Spojrzałem na ikonę Jezusa Chrystusa, a w głowie wciąż to samo „kochaj Boga”. Mam kochać ikonę?

Zmęczony całym tym zamieszaniem usiadłem wygodnie wśród świętych obrazów, ciszy murów i durnej szamotaniny krwi w skroniach. Na ikonach jest Jezus, Maryja, paru świętych… Bóg i ludzie namalowani jedną ręką, jedną farbą i pędzlem, na jedną manierę… Jakoś wszystko zlewa się w jedno. Nie są tacy sami i nie są jednym. Ale patrząc na świętego człowieka czuje się to samo co patrząc na Jezusa. A spoglądając na Jezusa, ma się te same doznania co patrząc na świętego człowieka. Widocznie Bóg tak chciał, tak to obmyślił i o czymś to mówi.

Add a comment

dzieci_zw_mW Przemyślu zrzucono krzyż (http://przemysl.naszemiasto.pl/artykul/558628,przemysl-scieto-drugi-krzyz-na-wzgorzu-trzech-krzyzy-zobacz,id,t.html). Zastanawia nie tylko fakt, że w krótkim odstępnie czasu dokonano tego po raz drugi. Nie mniej ważne, że dzieje się to w Przemyślu, mieście o szczególnych tradycjach katolickich.

Jeszcze bardziej szokuje komentarz, którzy umieścił pod artykułem bezimienny internauta: „ostra zima idzie, ludziska zbierają opał”. To żart, czy wyznanie wiary?

Rzeczywiście, najbardziej boli kiedy kopniak jest od osoby bliskiej, którą uważało się za przyjaciela. Ze wzruszeniem i wyjątkowym zrozumieniem podążyłem myślami do słów z Jutrzni Wielkiego Piątku:

«Народе мій! Що я заподіяв тобі або чим викликав досаду? Сліпців твоїх я зрячими вчинив, прокажених очистив, чоловіка розслабленого я з ліжка підняв. Народе мій! що я заподіяв тобі? І чим же ж ти мені відплатив?»

Add a comment

logo_jezus_lezyWidziałem figurkę Jezusa rzuconą gdzieś w kąt. Leżał tam jak ostatni dziad, obdartus, który godzi się ze swoim dziadowskim losem. Leżał jakby zadowolony z tego, jakby mu nic więcej nie było potrzebne. Ma depresję? Cierpi na jakiś apatyczny syndrom?

Oto Bóg bezdomnych, dziadów i wszystkich aspołecznych typów. Bóg któremu wszystko jedno, który niczym się nie przejmuje, o nic nie dba. Luzak? Raczej nierób i darmozjad.

Gdybyś Jezusie był ubrany w garnitur od Armaniego, gdybyś pił drogie alkohole i palił wytworne cygara. Gdybyś umiał sypać żartami, być duszą towarzystwa, tańczył flamenco i tango. Gdybyś błyszczał inteligencją, znał sanskryt, w oryginale czytał Homera. Gdybyś był przystojniakiem, biegał maratony i zdrowo się odżywiał. – To miałbyś szansę stać się Bogiem moich czasów. Może. Gdyby wciąż jeszcze Ci się chciało.

Add a comment

02_wo(На основі Східної християнської традиції)

1. Євхаристія – Св. Причастя: Приймання

Перш за все, наша участь в Пресвятій Євхаристії є глибоким діянням віри і прийманням Бога у наше серце. Євхаристія не є тільки прийняттям Христових Тіла і Крові у Святім Причасті, Вона є також внутрішнім і свідомим визнанням і прийняттям всієї Пасхальної події Ісуса Христа у наше особисте життя. Іншими словами, наша участь у Таїнстві Пресвятої Євхаристії стає уподібненням нас самих до земного і прославленого Христового життя з його Отцем, що на небі.

2. Євхаристія – Св. Причастя: Прослава

Оскільки Церква прославляє в Євхаристії Тайни Божого Спасіння уже звершені в Ісусі Христі, і що Вона є також участю в тих же самих Таїнствах, тому щоденне життя причасника стає прославою страстей, смерті, поховання і воскресіння Христа.

Add a comment

logo_czasemCzasem nachodzi człowieka pytanie: co w końcu jest istotne w życiu? Nie bywa to często, bo po co przemęczać się przemyśleniami, które zazwyczaj i tak nic pożytecznego nie przynoszą. Bywają jednak chwile, kiedy myśl ta staje się koniecznością. Czasem przy chorobie, czasem przy okazji okresowej depresji, a u bardziej melancholijnych osobników może zjawić się nawet bez wyraźnie określonej przyczyny – jakby dla wypełnienia czasu.

Add a comment

logo_pole Spotkała mnie nieprzyjemność. Norma. Nic specjalnego. To jedna z tych nieprzyjemności, które kołaczą się po głowie, nie pozwalają zasnąć i wciąż z uporem wariata pytają „dlaczego”?

Po długich i jak się okazało, bezsensownych, dywagacjach wpadłem na pomysł, który dziwnym trafem nie zadźwięczał mi w głowie w pierwszym momencie. Udałem się do cerkwi, aby wygarnąć Najwyższemu, to co o tym myślę. W końcu to On jest Stworzycielem. Jednak zanim doszedłem do ławki zmiękłem, schyliłem głowę przed Majestatem, ba uklęknąłem. A potem to już wszystko potoczyło się normalnie. Posypał się grad zdań, żali i wszystkiego, co zebrało się na wątrobie. Umiejętnie jednak unikałem wskazywania winnych, skupiając się raczej na samym relacjonowaniu swego osierocenia w tym okropnym świecie: „owca wśród wilków”! Właściwie wolałbym krowa, bo jako wychowany na równinach uważam ją za pożyteczniejszą, ale niech będzie ta nieszczęsna owca – nic nie poradzę, że Biblię pisali pasterze owiec. I tak rozmawialiśmy. To znaczy: ja mówiłem, bo On był jakiś cichawy. Nie wiem, może przysnął na chwilę. Ok, ma prawo. Mi to nawet odpowiadało i nie miałem ochoty nic zmieniać. Nie dlatego, że nie lubię innym przerywać smacznej drzemki. Wpadłem jednak w taki zachwyt nad łatwością, z jaką się wyrażałem, złożonością, błyskotliwością konstrukcji myślowych, moją „wybitną” znajomością teologii i psychologii, że nie chciałem przerywać sobie samemu. Byłoby bardzo niegrzecznie pozbawiać niebiański świat przyjemności wysłuchania tak wyrafinowanego komentarza do życia na ziemi. Kiedy się już wygadałem zrozumiałem, że nie powiedziałem nic nowego, nic, co mogło by zastanowić tych na górze. Przecież ci poczciwi aniołowie od stuleci zastanawiają się dlaczego, dlaczego Jezus pozwolił się zabić?

Add a comment

1266177222_229_300_95Ця тема пов’язана з благодатним Роком Священства, який цього року для всієї Церкви Святіший Отець Венедикт XVI торжественно проголосив у святковий день – Пресвятого Серця Христового. Минулого року ми обходили благодатний Рік Святого Ап. Павла, а цього року нагодою проголошення Року Священства послужило 150-ліття від дня народження до вічного життя святого пароха з Арсу – Івана Марії Віянея. Як знаємо, Папа Пій ХІ, ще у 1929 році, проголосив його Опікуном усіх душпастирів світу. Рік цей, згідно задумів Папи, має збагатити ревність священиків в їх євангельській проповіді у сучасному світі, а закінчиться цей Рік в день Пресвятого Серця наступного – 2010 року.

Чому Папа в імені всієї Церкви звернув увагу саме на Священство? Бо: «Священство – це любов Христового Серця», – мав звичай повторяти отець парох з Арс. Цей вислів особливо допомагає нам зрозуміти той найцінніший дар, яким є священики, і то не тільки для Церкви, але для всього людства.

Про «священство» є і було вже дуже багато написано і сказано, але зараз для нас усіх є важливо не настільки почути нові речі, як пригадати давно вже нам знані основи священичого життя і застосувати їх у своєму щоденному житті: «Non nova ut sciatis, sed vetera ut faciatis». Я не буду вам у скороченій формі викладати догматично-доктринальну частину про священство, бо на це було б потрібно багато часу і окремих лекцій, але постараюсь разом із вами трішки розігріти наше сящениче серце, наблизивши його до Господа Ісуса Христа.

1. Священство – це дар і завдання

Ми на даний момент стоїмо перед таємницею і одночасно завданням.

Таємницею – є саме священство, а завданням – це щоденна конкретика священичого життя у всій його повноті. Ми стоїмо перед завданням зустрічі з Христовим священством, щоб його краще пізнати, глибше пережити і потім його донести людям, до яких кожен священик є післаним.

Зі священством ми зустрічаємося щоденно. З його труднощами ми борикаємося вдень і вночі. Тому Папа закликає всіх священиків зустрітися з Христом, єдиним Священиком, оскільки, ця особлива зустріч з Ним ніколи нас не віддалить від священства, ані тим більше від людей, навпаки, в Ньому ми зустрінемо себе, відкриємо і краще поглибимо наше багатовимірне священство, яким ми є всі обдаровані.

Add a comment